শেষবাৰৰ বাবে সুধাকণ্ঠ ভূপেন দাক চকামকাকৈ দেখা পোৱা সেই দিনটো.............................

অ.....বা, সেইয়া ভূপেন হাজৰিকা বগা গাড়ীখনৰ ভিতৰত চা, চা.........(এনেকৈ চিঞৰি উঠিছিল স্কুলৰ পৰা মোৰ স্কুটাৰৰ পিছৰ চিটত বহি অহা আমাৰ খুড়াৰ কনমানি ল’ৰাটোৱে। সেয়া আছিল ২০০১ চনৰ এদিনৰ বিয়লি বেলাৰ কথা। নগাঁৱৰ কলংপাৰ নামৰ বাতিৰ কাকতৰ কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা সুধাকণ্ঠ ভূপেনদা ওলাই আহি নিজৰ ব্যক্তিগত বাহনখনত উঠিছিল, ঠিক তেনেকুৱাতে মই তেখেতৰ গাড়ীৰ কাষেৰে পাৰহৈ যাওঁতে নিচেই কাষৰ পৰা সুধাকণ্ঠ ভূপেনদাক এপলক দেখাৰ সৌভাগ্য লাভিছিলো। সেয়াই আছিল শেষবাৰৰ বাবে দেখা পোৱাৰ মূৰ্হুত্ব। তাৰ পিছত আৰু দেখাৰ সৌভাগ্য নহ’ল।

বেছ কিছুবছৰৰ পিছত তেখেতৰ শাৰীৰিক অৱস্থা ক্ৰম অৱনমিত হৈ অহাৰ খৱৰ সঘনাই শুনিবলৈ পাইছিলো। শেষত ২০১১ চনৰ ৫ নবেম্বৰ শনিবাৰৰ দিনা মুম্বাইত তেখেতৰ দেহবসান ঘটে বুলি খৱৰ পাইছিলো। এই খৱৰটোৱে বহুতৰে হৃদয় জোকাৰি গৈছিল, মূৰ্হুত্বৰ বাবে স্থৱিৰ হৈ পৰিছলো, লগে লগে শেষবাৰ দেখাৰ মূৰ্হুত্বৰ ছবিখন মনৰ মাজত জিলিকি উঠিছিল। প্ৰতিজন অসম বাসীৰ হিয়াৰ আমঠু হৈ সদা জিলিকা থকা ভূপেন দাৰ মৃত্যুৰ বাতৰিটো কোনেও যেন সহজ ভাবে লব নোৱাৰিলে। স্বতঃফুটভাবে এই দুঃসংবাদটি অসম তথা বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা সকলো লোকৰ মাজত মূৰ্হুত্বতে বিয়পি পৰিছিল। 

ভূপেনদাৰ মৃত্যুৰ তৃতীয় দিনা তেখেতৰ নশ্বৰদেহ আজি অসম পাইছিলহি, স্নেহৰ অসমবাসীয়ে শেষ শ্ৰদ্ধা যাঁছিবলৈ তেখেতৰ নশ্বৰদেহ তিনিদিনৰ বাবে জৰ্জফিল্ডত ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। সুধাকণ্ঠৰ নশ্বৰদেহ আজি পোৱাৰ দিনা সোমবাৰ আছিল, আৰু সেইদিনা স্বতঃফুত ভাবে সকলো চৰকাৰী বেচৰকাৰী কাৰ্য্যালয়, স্কুল, কলেজ, ব্যৱসায়িক প্ৰতিস্থান বন্ধ হৈ পৰিছিল, সকলো শোকত ম্ৰিয়মান হৈ পৰিছিল।

ভূপেনদাক শেষ শ্ৰদ্ধা জনাবলৈ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা গুণমুগ্ধৰ লানি-নিচিগা সোঁত জৰ্জফিল্ডলৈ ববলৈ ধৰিলে। দেওবাৰৰ নিশাৰ আলোচনাৰ মৰ্মেই আমি তিনিবন্ধুৱে পুৱাতেই গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো, শেষ বাৰৰ বাবে আমিও ভূপেন দাক নিচেই কাষৰ পৰা শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাম, ওচৰ-চুবুৰীয়া, বন্ধ-বৰ্গৰ বহুতেই কৈছিল যে সেয়া সম্ভৱ নহব, কাৰণ গুৱাহাটীৰ দোকান-পোহাৰ সকলো বন্ধ হৈ পৰিছে, কতো সেইদিনা একো খাৱলৈ পোৱা নাযাব, যাত্ৰীবাহী বাহনসমূহতো অজস্ৰজনৰ ভিৰ। ইতিমধ্যে কেইবা হাজাৰ অসমবাসীয়ে সুধাকণ্ঠক শেষ শ্ৰদ্ধা জনাবলৈ নিশাৰ পৰাই কেইবা কি.মি. জোৰা শাৰী পাতিও ব্যৰ্থ হৈছে। কিন্তু আমি তিনি বন্ধু আমাৰ সিদ্ধান্তত অটত আছিল, যিকোনো প্ৰকাৰে আমি ভূপেনদাক শেষ বাৰৰ বাবে কাষৰ পৰা এবাৰ দেখা কৰি শ্ৰদ্ধা জনামেই, লাগিলে যিয়েই নহওঁক কিয়। এই সংকল্প লৈ আমি পুৱাতেই যাত্ৰীবাহী ৰেলেৰে গুৱাহাটী অভিমুখে যাত্ৰা কৰিছিলো। পুৱা ঠিক ৯.৩০ বজাত গৈ পল্টনবজাৰ ৰেলৱে ষ্টেচনত নামি খোজ ল’লো জৰ্জফ্লিডৰ দিশে। প্ৰায় এক ফাৰ্লঙমান যোৱাৰ পিছতেই দেখা পালো মানুহৰ লানি নিচিগা দীঘলীয়া শাৰী, এই শাৰীবোৰৰ আগটো ক’ত আছে সেয়া লাইনত থাকি অনুমান কৰাটো সম্ভৱ নহয়। বন্ধু দুই ৰঞ্জিতক শাৰী পাতিবলৈ দি মই শাৰীবোৰৰ আৰম্ভনি ক’ত উৱাদিহ লবলৈ বুলি আগবাঢ়িলো, পথৰ দুয়োকাষে মানুহৰ দুটা শাৰী। কটন মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-বাসৰ ছাত্ৰসকলে পথৰ মাজতেই ভূপেন্দ্ৰ সঙ্গীত পৰিৱেশন কৰিছিল, কিছু সময় গীতৰ সোৱাদ ল’লো, এনেকৈ আগবাঢ়ি গৈ গৈ জৰ্জফিল্ডৰ গেটৰ ওচৰ পালোগৈ, মানুহৰ ভিৰ দেখি তবধ মানিলো, ভাবিলো মনতে কিজানি সন্দিকৈ কলেজৰ দিশে মানুহ পাতলীয়া হব নেকি বুলি ভাবি সেইফালে খোজ ল’লো, সেইফালেও একেই, একোটা শাৰী অতি কমেও ২ কি.মি.তকৈও দীঘল। অৰ্থাত্ কোনো দিশে মানুহৰ কম নাই। মানুহবোৰক সুধিলো আপোনালোকে কেতিয়াৰ পৰা এনেকৈ শাৰী পাতি আছে, কোনোৱে পুৱা ৬ বজাৰ পৰা বুলিলে, কোনোৱে কলে আমি পুৱা ৪ বজাৰ পৰাই আছো, পুনৰ সুধিলো এইখিনি সময়ত আপোনালোক কিমান দুৰ আগুৱালে----জানিব পাৰিলো প্ৰায় ৫,৬ ঘণ্টাৰ পিছত শাৰী পতা মানুহে মাত্ৰ ৭০০ মিটাৰ বা ১ কি.মি.ৰৰ ওচৰা-ওচৰি পাইছেগৈ। মনতে ভাবিলো, উপায়ন্তৰ হৈ এপাক ঘুৰি আহি বন্ধুৱৰক কলো বোলো ইয়াত এনেকৈ শাৰী পাতি থাকিলে আমি ৰাতি দুই বজাতো ভূপেনদাক দেখা কৰিবলৈ সুযোগ নাপাম। সেয়ে শাৰী ত্যাগ কৰি আমি আন উপায় বিচাৰি জৰ্জফিল্ডৰ ফালে আগবাঢ়িলো, তাত চিনেমাৰ টিকট বিক্ৰিকৰা ব্লেকাৰৰ লেখিয়াকৈ কায়দা কৰি গেটৰ সন্মুখৰ শাৰীৰ মাজত সোমাই পৰিলো, মনতে ভাবিলো এইবাৰ কাম সিজিব। কাতি, আঘোন মহীয়া প্ৰখৰ ৰ’দ, মানুহৰ হেঁচা-থেলাত গোটেই গাৰ কাপোৰ বৰষুণত তিতাৰ দৰে হৈ পৰিল, এনেকৈ প্ৰায় ২ ঘণ্টাৰো অধিক সময় গেটৰ সন্মুখত শাৰী পাতি উপায়ন্তৰ হৈ ওলাই আহিলো। ভাবিলো কি কৰা যায়, শেষত বাউণ্ডৰী ৱালৰ কাষত থকা পুলিচ কনিষ্টবল এজনক পটাই ৱাল পাৰহৈ সোমাই পৰিলো তিনিও, প্ৰথমতে তেওঁ কথাই নুশুনে আমাৰ, পিছত যেনিবা মান্তি হলগৈ। এনেকৈ ওখ ৱালখন পাৰ হবলৈ লৈ ওপৰৰ পৰা ভিতৰলৈ যাপ মাৰি দিওঁতেই এজন ডেকা ল’ৰা সোঁভৰিটো আঠুৰ তলতে ভাগিল আৰু লগে লগে তেওঁক চিকিত্সালয়লৈ ডাংকোলাকৈ লৈ যায়। ভিতৰত সোমাব পাৰি মনতে ভাবিলো এইবাৰ আৰু আমাক কোনে পাই, সোমাই লৈ ভিতৰৰ মানুহৰ শাৰীত শাৰী পাতিলো, এখোজ দুখোজকৈ আগবাঢ়িলো, এটা সময়ত ভূপেনদাৰ নশ্বৰদেহ কাঁচৰ বাকচৰ ভিতৰত থোৱা ঠাই খিনি পালোগৈ, সেইখিনি ঠাইত আৰক্ষীয়ে ৰ’বলৈকে নিদিয়ে, তথাপিও দুই চাৰিকপিমান ফটো সংগ্ৰহ কৰিলো। ভূপেন দা শেষ শ্ৰদ্ধা জনাই শাৰীৰ মাজেৰেই বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো। তেতিয়াহে অনুভৱ কৰিলো যে পেটে কলমলাই গৈছে, ৰাতিপুৱাই ঘৰতে চাহ বিস্কুত খাই যোৱা তেতিয়ালৈ আৰু কথা থাকে। সেয়ে তিনি এঠাইত বহিলৈ লগত লৈ যোৱা টিফিন বাতি খুলি উদৰ পুৰাই ল’লো, তাৰ মাজতে দেখিলো ফিল্ডৰ একাষে ভূপেনদাৰ ৰথ খনি সজাই থোৱা আছে, সেইখনো ওচৰৰ পৰা গৈ প্ৰত্যক্ষ কৰিলো।

অসমীয়াৰ অতিকৈ মৰমৰ, শ্ৰদ্ধাৰ ভূপেন দাক শেষ বাৰৰ বাবে দেখা কৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহি নিজকে যুদ্ধত জয়ী সৈনিকৰ দৰে লাগিছিল, লাহে লাহে বেলি লহিয়াইছিল, আমাৰ শেষ ৰেলখনৰ সময়ো চমু চাপিল, আমি আহি ৰেলখনত বহি পৰিলো, তেতিয়া অনুভৱ কৰিলো ভাগৰ, ভৰি হাতৰ অসহ্য বিষ। তিনিও ৰেলৰ আসনতে ঢলি পৰিলো আৰু কেতিয়া আহি শেষ ষ্টেচনত পালোহি তলকিবই নোৱাৰিলো। সেয়া আছিল আমাৰ তিনিওৰ বাবে এক বুজাব নোৱাৰা অনুভৱ, যিটো চিৰদিনৰ বাবে স্মৃতি হৈ ৰ’ৱ। 

বৰা নিতুল,

নগাঁও,

৬/১১/২০১৪